De show gaat door met een iets ander concept, maar gewoon bovenop het nieuws, wekelijks praten over het nieuws en vooral ook interviews. Zelf ook meehelpen? Welkom! Enne Gonny? Nou die gaat vrolijk door op de iPhoneClub en Planet Android. Ook wil ze met liefde nog wel als de Gadget-expert terugkomen. Van haar horen we dus ook hier nog wel meer.

Een ander onderwerp: Mitopics houdt zich bezig met een heel ander onderwerp rond openheid. Zij voeren een onderzoek naar licenties rond open source uit.

Het rapport is hier beschikbaar.

Tot het moment dat hij naar het ziekenhuis ging na een ongelukkige val van de trap. Dan maak je je druk of je wel genoeg van hem hebt geleerd en overgenomen. Dinsdagochtend kreeg ik al snel een reactie van een vriendin die schreef: “Bij mij hielp de wetenschap dat mijn vader doorleeft in mij. Jouw vader leeft door in jullie en hoe.” Familie en vrienden hebben dat ook op andere wijze herhaald.

Juist ondanks een leven met onwaarschijnlijk veel tegenslagen en gedwongen veranderingen, waarover Mirjam in vogelvlucht al vertelde, was hij ook een wijs, intelligent en vooral creatief mens. Niet alleen uitte zich dat de laatste jaren in een briljante gave om zijn Alzheimer lange tijd voor de buitenwereld te maskeren, maar ook volop daarvoor in zijn carrière.

Toen iemand hem erop wees dat hij eens moest gaan kijken naar “die nieuwe apparaten”, zoals men toen een computer mystiek aanduidde, betrad hij als een van de eersten een wereld die inmiddels onlosmakelijk onderdeel van ons dagelijks leven is. De eerste computer in Nederland die hij programmeerde kan niet tippen aan de rekenkracht van de GSM, die u vermoedelijk bij u heeft en hopelijk heeft uitgezet.

Toen die computer in gebruik werd genomen, kwam Prins Bernhard langs om daar eens naar te kijken. Pa schreef “eventjes” een schaakspel, want daar hield de excellentie zo van. Dat klinkt simpel, maar was voor die tijd een mega-hack en echt origineel. Deze week keken we nog terug naar de foto waar hij apetrots toekijkt hoe de prins hiervan genoot.

Dat hacken in de goede zin van het woord vond hij iets geweldigs. Zo vervloekte hij het dat op sommige parkeerplaatsen die parkeerschijven verplicht werden gesteld. Onder het motto dat je toch de tijd moest hebben om ergens te zijn, knutselde hij een klokje aan de kaart, zodat de twee uur parkeertijd iedere minuut weer netjes met een minuut werd verlengd. Dat werkte een half jaar tot een politieagent het zag, pa erop aanspraak en het niet over zijn hart kon verkrijgen om hem daarvoor een bon te geven.

Diezelfde creativiteit legde hij als hoofdautomatisering bij de ANWB aan de dag toen printers nog dure linten verslonden en ruim een miljoen leden met regelmaat post moesten krijgen. Toen er postcodes werden ingevoerd in heel Europa, was hij er dan ook als de kippen bij om dáár een stokje voor te steken. Hij wilde twee letters achter de code, zodat postcode plus huisnummer een unieke combinatie vormt en dus de printers van de ANWB straat en plaats niet meer hoefden af te drukken. Nederland boog voor zijn plan. Overigens bleven de printers desondanks volledige adressen printen.

Later werkte hij voor een verzekeraar en zag de problemen rond de zorg. De juiste informatie voorkomt fouten. Dat scheelt veel verdriet en natuurlijk ook kosten. Dus bedacht hij een handig kaartje met een chip. De patiënt kiest zelf of hij deze bij zich draagt. Een arts kan daar het medisch dossier uitlezen. En omdat de patiënt het kaartje zelf bewaart worden misbruik en privacyschendingen voorkomen. Het systeem was goed doordacht, maar was zijn tijd te ver vooruit. Het kwam er dan ook nooit.

De laatste jaren pikte hij uit de media op dat er een Elektronisch Patiënten Dossier kwam. Dat interesseerde hem en hij wilde weten of het eigenlijk zijn idee was. Ik moest - door zijn ziekte - een paar keer uitleggen dat dit niet zo was. Pa voelde probleemloos de problemen rond invoering, beveiliging en privacy aan. Daarin heeft hij zo vervelend gelijk, maar het zal nog wel een tijdje duren voor de praktijk van alle dag dat hem gaat geven.

Creativiteit en aanhoudende drijfkracht kenmerkten hem, want hij hield van zijn werk. Het was een passie. Het bood meteen een geweldige vlucht voor al het nare dat achter hem lag: de oorlog, zijn TBC, de dood van zijn enige zus en zijn Alzheimer. Telkens kwamen daarbij ook positieve elementen naar boven. Hij wilde bijdragen aan de maatschappij en deed dat bijvoorbeeld met genereuze ondersteuning van mensen, vrijwilligerswerk en betrokkenheid bij de EU rond ICT.

Dat hij daarom in Mirjam en mij voortleeft, is ontegenzeggelijk waar. Zij heeft haar leven omgegooid om pa te verzorgen. Dag in, dag uit, trouw als een St. Bernhardshond. Net als pa. Daarbij durf ik wel te stellen dat pa dankzij haar zorg een betere, mooiere oude dag heeft gehad die jaren langer heeft mogen duren dan wanneer zij hem niet terzijde had gestaan. De huisarts bevestigde dat deze week bij een bezoek en hij wees er fijntjes op dat zelfs de koningin niet op zulke zorg mag rekenen.

Als zijn lijfarts en verpleegster heeft ze jarenlang de balans weten te vinden tussen veel tegenstrijdige medische belangen om hem op de been te houden. Soms vond pa dat gezeur, soms besefte hij dat haar handelen belangrijk was en volgde “dank je wel”. De laatste tijd gebeurde dat laatste steeds vaker. Ze heeft de hele ziekte begeleid tot de laatste medische handeling dinsdag: vaststellen dat pa was overleden.

Tot enkele maanden terug heb ik nooit kunnen verkroppen dat pa ziek was en daarom niet meer mee debatteerde, met een computer kon omgaan of de autogordel om kon doen. Het uiten van die emoties ging ook mij moeilijk af. Uiteindelijk accepteerde ik dat pa vroeger met mij aan de hand liep en nu ik met hem. Aan een kant is dat pijnlijk, aan de andere kant ook heel mooi en intens. Toen we elkaar onze emotie durfden te tonen, werd duidelijk wat pa’s volle persoon is geweest, zijn echte kleur.

De dag voor mijn verjaardag hebben we nog thuis staan dansen. Beide hadden grote lol, want het was leuk en we kunnen het beide helemaal niet. Ook dat heb ik van hem.

Ik zie nu dat ik veel met pa deel: mijn liefde voor computers, mijn zorgen over beveiliging, privacy, de digitale tweedeling en mijn sterke gevoel voor burgerrechten. Dat heb ik duidelijk niet zelf ontdekt. De echte pa - zonder trauma en zonder ziekte - is langzaam maar zeker in mij gaan voortleven. Dat is mijn vader waar ik apetrots op ben. Vorige week heb ik hem dat verteld en natuurlijk ook dat ik zielsveel van hem heb gehouden. Hij keek me aan, trok zijn wenkbrauwen op en knikte bevestigend.

Terecht. Want terugkijkend zie ik hoe vaak hij dat al langer wist: de laatste jaren ging hij graag mee naar computerbijeenkomsten en wel eens naar een hackersconferentie. Iemand herinnerde mij deze week dat het vooral de hackers waren die van hem genoten. Hoewel zijn geheugen achteruit ging, kon hij met zijn expertise een groep jongeren eenvoudig een uur lang onderhouden. Na mijn lezing was een simpel “goed gedaan jongen” alles wat hij had toe te voegen. We spraken verder niet meer, maar reden voldaan terug naar Ede.

De zware weg van zijn leven bereikte de afgelopen zes weken een climax. Ondanks dat hij sinds de oorlog zijn familie vreselijk miste en die pijn de laatste jaren steeds groter werd, heeft hij ongelofelijk gevochten voor zijn leven waar hij toch zo aan hing. Het laatste jaar bekende hij steeds vaker kleur door te zeggen zo graag naar zijn moeder te willen. Maandagavond hebben we hem diverse malen aangemoedigd om vooral naar haar toe te gaan. De laatste keer deed ik dat om tien over half zeven toen er echt iemand naar de hond thuis moest gaan. Twintig minuten later belde Mirjam.

Je ouders beginnen tijdens hun leven in je voort te leven. Pa doet dat bij mij nadrukkelijk. Het is daarom volkomen logisch om mezelf bloot te geven en trots te zeggen: “Hallo, ik ben de zoon van mijn vader.”

van hoop en vrees

heeft de hoop het gewonnen,

vrees ik …

Met verdriet in ons hart, maar met groot respect voor de wijze waarop hij steeds uit minder dan niets het maximale wist te halen, gaan wij afscheid nemen van mijn man, onze vader en opa

Abraham de Winter

Frans

Geboren 26 mei 1930 in Enschede

Overleden 20 januari 2009 in Utrecht

Share This ]]> http://ictroddels.nl/?feed=rss2&p=638 http://ictroddels.nl/?p=632 http://ictroddels.nl/?p=632#comments Fri, 16 Jan 2009 21:46:05 +0000 brenno http://ictroddels.nl/?p=632 Bij een recessie hebben chipfabrikanten het zwaar en moet er flink gesneden worden. Ook Intel is niet imuun voor de ellende en zag de winst behoorlijk kelderen om over de omzet maar te zwijgen. Toch wil het bedrijf vooral doorgaan met investeren en verwachten ze de crisis goed te doorstaan. We praten over de problemen, plannen met Roger Benson van Intel. Wat verwacht hij van Windows 7, de mobiele telefonie en hun nieuwe chipsets?